ผู้เขียน: suppawit.hanmatheekuna

คุณค่าของกล้วยหอม

ณ  บ้านน้อยในป่าใหญ่หลังหนึ่ง  มีพ่อกับลูกชายวัยเก้าขวบที่เป็นใบ้อาศัยอยู่ด้วยกัน  พ่อคนนี้เป็นคนที่เคร่งครัดในศาสนามาก  ทุกๆ  เช้าและก่อนนอน  ผู้เป็นพ่อจะนั่งอยู่หน้าพระพุทธรูปขององค์สัมมาสัมพุทธเจ้าแล้วพร่ำสวดมนต์ด้วยน้ำเสียงอันดังเป็นเวลานาน  ด้วยความเป็นคนที่เคร่งครัดในศาสนา  ผู้เป็นพ่อจึงอยากให้ลูกชายมีการปฏิบัติเช่นเดียวกับตน  แต่เนื่องจากลูกชายของเขาเป็นใบ้ไม่สามารถออกเสียงสวดมนต์ได้  เขาจึงจำเป็นต้องปล่อยเลยตามเลย  และรู้สึกไม่สมหวังดังใจในตัวลูกชายอยู่ลึกๆ  ด้วยเกรงว่าเมื่อเติบใหญ่เป็นผู้ใหญ่แล้ว  ลูกชายจะเป็นคนไม่ยึดมั่นในศาสนา  จนประพฤติตนเป็นคนไม่ดีและสร้างความเดือนร้อนให้แก่ผู้อื่น
วันหนึ่ง  หลังจากที่สวดมนต์ตอนเช้าเสร็จแล้ว  ผู้เป็นพ่อได้เรียกลูกชายให้เข้ามาหาในห้องพระ  แล้วยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้  พร้อมกับบอกว่า
“นี่ลูกเอ๋ย  เจ้าจงนำเงินนี้ไปเลือกซื้อกล้วยหอมที่งามที่สุดมาให้พ่อสักหวีหนึ่งนะ  พ่อจะนำมาทำพิธีบูชาพระพุทธเจ้าเพื่อเป็นสิริมงคลแก่ชีวิตเรา…จำไว้นะลูก  ต้องเลือกเอาหวีที่ดีที่สุดเท่านั้น  และเจ้าต้องกลับมาให้ทันก่อนเวลาพระอาทิตย์อยู่ตรงหัวด้วยล่ะ”  ผู้เป็นพ่อกำชับ  ซึ่งลูกชายก็พยักหน้ารับคำเป็นอย่างดี  แล้วออกจากบ้านไป
เวลาผ่านไปกระทั่งบ่ายคล้อยแล้ว  ลูกชายก็ยังไม่กลับมา  ผู้เป็นพ่อรู้สึกโมโหลูกชายเป็นอย่างมากที่กล้าขัดคำสั่ง  เถลไถลไม่ยอมกลับบ้าน  จนทำให้ไม่ได้ทำพิธีบูชาพระพุทธเจ้าดังที่ตั้งใจไว้  เขาเดินหยิบไม้เรียวและยืนจังก้ารอลูกอยู่ตรงประตูบ้าน
หลังจากนั้นไม่นาน  ลูกชายก็กลับมาถึงบ้าน  และทันทีที่ได้เห็นหน้าลูก  ผู้เป็นพ่อก็ตะคอกถามว่า
“มัวไปทั่วเล่นที่ไหนจึงเพิ่งกลับมาเอาป่านนี้  รู้ไหม…เพราะเจ้ามาช้าพ่อจึงต้องพลาดพิธีบูชาพระพุทธเจ้าในวันนี้ไป”
และเมื่อมองไม่เห็นกล้วยหอมในมือของผู้เป็นลูก  เขาก็รู้สึกโมโหมากขึ้นอีก
“ที่พ่อให้เงินเจ้าไปซื้อกล้วยหอม  เจ้าไม่ได้ทำอย่างนั้นเรอะ  อย่างนั้นก็จงเอาเงินของพ่อคืนมาเสียเดี๋ยวนี้”
แต่ลูกชายไม่มีเงินคืนให้แก่พ่อของเขา  เขาส่ายหน้าและทำไม้ทำมือเพื่อจะสื่อสารอะไรบางอย่าง
ฝ่ายพ่อนั้น  แค่ได้รู้ว่าลูกไม่ได้ซื้อกล้วยหอมและไม่มีเงินกลับมาคืนก็โกรธจนขาดสติ  ด้วยคิดว่าลูกคงเอาเงินไปซื้อขนมจนหมดสิ้น  เขาเงื้อไม้เรียวและกระหน่ำฟาดไปที่น่องของลูกอย่างแรง  เด็กชายได้รับความเจ็บปวดมาก  แต่เขาพูดไม่ได้  จึงได้แต่ส่งเสียงครางขอความเห็นใจจากผู้เป็นพ่อ  ซึ่งขณะนี้ไม่มีแก่ใจรับฟังเสียงเว้าวอนใดๆ  จากลูกชายทั้งสิ้น
“เพราะเจ้าไม่สวดมนต์  เจ้าจึงกลายเป็นคนเลว  ลูกไม่รักดีเช่นเจ้า  สู้ไม่มีเสียเลยจะดีกว่า”  ผู้เป็นพ่อว่า  พร้อมกับลงไม่เรียวบนน่องของบุตรชายต่อไปอย่างไม่ยั้ง
ขณะนั้นเองมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น  ชายผู้เป็นพ่อจึงหยุดเฆี่ยนตีลูกชายแล้วเปิดประตูออกไปดู  พบหญิงแปลกหน้าคนหนึ่งยืนอยู่  แขนข้างหนึ่งของนางอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยเอาไว้  ส่วนแขนอีกข้างก็คล้องตะกร้าใบใหญ่ที่มีผ้าคลุมปิดของที่อยู่ภายใน
“นางมาเยือนบ้านของข้าด้วยเหตุอันใดหรือ”  ชายผู้เป็นพ่อถามอย่างแปลกใจ  เพราะเขาไม่เคยรู้จักหญิงคนนี้และลูกสาวของเธอมาก่อน
“ข้าและลูกสาวนำของกำนัลมามอบให้แก่ครอบครัวท่าน”  หญิงผู้นี้กล่าวตอบอย่างมีไมตรี
“อย่างนั้นคงจะผิดบ้านแล้ว  เพราะข้าไม่เคยรู้จักนางหรือลูกของนางมาก่อน”  ชายผู้เป็นพ่อปฏิเสธ
“หากท่านเป็นบิดาของบุตรชายใบ้ผู้เปี่ยมไปด้วยเมตตา  ก็เห็นจะไม่ผิดหรอก”  นางตอบพร้อมกับแย้มรอยยิ้ม
ชายผู้เป็นพ่อรู้สึกพิศวงมากที่หญิงนางนี้รู้จักลูกชายของเขา  เขาจึงสอบถามเรื่องราวทั้งหมดจากนาง  ซึ่งได้เล่าสิ่งที่เกิดแก่ตนเองในวันนี้ให้ฟังว่า
“ข้าเป็นหญิงม่ายจากต่างเมือง  เมื่อสามีของข้าตาย  เมืองนั้นก็ไร้ซึ่งที่พึ่ง  ข้าจึงต้องอุ้มลูกเดินทางรอนแรมเพื่อมาตามหาญาติที่เหลืออยู่ในเมืองนี้  แต่กว่าจะเดินทางมาถึงที่นี่ต้องใช้เวลานานมาก  เงินที่ติดตัวมาก็ร่อยหรอ  ทำให้ข้าและลูกไม่มีอะไรกินมาสามวันแล้ว
“ขณะที่เรายังตามหาญาติไม่เจอและไม่มีเงินซื้อข้าวกิน  ก็เผอิญเห็นลูกชายของท่านเดินถือกล้วยหอมหวีงามผ่านมาพอดี  ลูกสาวของข้าทนความหิวไม่ไหวจึงวิ่งไปหาลูกชายท่านเพื่อจะขอกล้วยหอมกิน  แต่ยังไม่ทันจะวิ่งไปถึงลูกสาวของข้าก็หมดแรงล้มลงเสียก่อน  ข้าจึงรีบวิ่งตามลูกไป  แล้วก็หมดแรงล้มลงเช่นกัน  ลูกชายของท่านเห็นดังนั้นก็รีบเข้ามาช่วยพวกเรา  แล้วส่งกล้วยหอมให้เราสองแม่ลูกกินทั้งหวี  นอกจากนั้นก็ยังหาน้ำดื่มมาให้เราด้วย  หากไม่มีลูกของท่าน  เราคงหาชีวิตไม่แล้ว  ต้องขอขอบคุณลูกชายของท่านมากจริงๆ”
กล่าวจบหญิงนางนี้ก็ส่งตะกร้าจากมือนางให้แก่ชายผู้เป็นพ่อ  แล้วจากไป
ชายผู้เป็นพ่อเปิดผ้าคลุมออกดูพบว่าในตะกร้าใบนั้นเต็มไปด้วยกล้วยหอมหวีงามอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต  นอกจากนั้นยังทำให้เขาฉุกคิดถึงอะไรบางอย่างที่ตนเองไม่เคยคิดมาก่อน
ชายผู้เป็นพ่อรีบกลับเข้าไปในบ้านและตรงเข้าไปสวมกอดลูกชาย  พร้อมทั้งกล่าวคำขอโทษต่างๆ  นานา  เขากล่าวแก่ลูกชายอย่างสำนึกผิดว่า
“ลูกรักของพ่อ  อภัยให้พ่อที่โง่เขลาคนนี้ด้วยเถิด  พ่อนั้นคิดเสมอว่า  การสวดมนต์ด้วยเสียงอันดังจะทำให้พ่อเข้าถึงแก่นแห่งพระธรรมได้  นอกจากนั้นการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยกล้วยหอมอยู่เสมอก็จะทำให้พ่อได้รับแต่สิ่งดีๆ  ในชีวิต  แต่พ่อคิดฉาบฉวยเกินไป  กล้วยหอมของลูกและของพ่อนั้นต่างคุณค่ากันมาก  กล้วยหอมของพ่อมีไว้เพื่อบูชาพระพุทธรูป  แต่แท้จริงแล้วพ่อทำไปเพื่อตัวเองทั้งนั้น  แต่กล้วยหอมของลูกนั้นมีค่าถึงขนาดช่วยชีวิตผู้อื่นให้รอดพ้นจากความตายได้เลยทีเดียว  และพ่อคิดว่าขณะนี้พระพุทธองค์คงกำลังให้พรในความเมตตากรุณาของลูกอยู่ก็เป็นได้

…………………..เธอทั้งหลาย…………………………..
สิ่งใดๆ  ก็ตามในโลกนี้จะมีคุณค่าอย่างแท้จริงก็ต่อเมื่อสิ่งนั้นได้ก่อให้เกิดประโยชน์แก่ผู้อื่น  เธออาจจะให้ความสำคัญกับบางสิ่งบางอย่างอย่างมากมาย  เพราะคิดว่าสิ่งนั้นช่างมีคุณค่ามากนัก  แต่ถ้าเธอยังไม่ได้ใช้มันให้เกิดประโยชน์จริงๆ  หรือไม่เคยรู้วิธีที่จะใช้มันให้เกิดประโยชน์ใดๆ  เลย  สิ่งนั้นก็ยังไม่ใช่สิ่งที่มีคุณค่านักหรอก

                  ……………………จบเรื่องคุณค่าของกล้วยหอม…………………….

มีลมหายใจเป็นเพื่อนสนิท
มีกัณลยาณมิตรเป็นพระพุทธเจ้า

ขนุนผู้ต่ำต้อย
          หมู่บ้านทองดี  เป็นหมู่บ้านที่มีเศรษฐีทองคำเป็นผู้ปกครอง  แม้เศรษฐีทองคำจะเป็นคนร่ำรวยแต่ก็ไม่เคยเอาเปรียบชาวบ้าน  กลับใช้คุณธรรมและเงินทองของตนทำนุบำรุงหมู่บ้าน  และดูแลความเป็นอยู่ของชาวบ้านให้อยู่ดีกินดีเสมอ  ชาวบ้านจึงเคารพรักใคร่เศรษฐีทองคำมาก
          เศรษฐีทองคำมีลูกสาวแสนสวยคนหนึ่งชื่อว่า  ดอกแก้ว  ดอกแก้วเป็นที่หมายปองของชายหนุ่มฐานะดีทั้งในและนอกหมู่บ้านหลายคน  แต่ตัวเธอนั้นยังไม่สมัครใจรักใคร่กับชายใด  ซึ่งเศรษฐีทองคำก็เห็นด้วยที่ลูกสาวไม่รีบร้อนออกเรือน  เพราะหมายมั่นว่าเมื่อถึงเวลาสมควรแล้ว  จะยกทรัพย์สมบัติทั้งหมดของตน  รวมถึงตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านแห่งนี้ให้ตกเป็นของของลูกเขยในอนาคตด้วย  ดังนั้นเศรษฐีทองคำจึงอยากใช้เวลาเลือกเฟ้นผู้ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมในการเป็นทั้งหัวหน้าหมู่บ้านและเป็นผู้ที่จะมาดูแลทรัพย์สินของตนเองให้เกิดประโยชน์แก่หมู่บ้านได้ในเวลาเดียวกัน
          ดังนั้นในวันหนึ่ง  เศรษฐีทองคำจึงให้คนไปประกาศทั่วหมู่บ้าน  และเลยไปถึงหมู่บ้านใกล้เคียงว่า
          “มีข่าวล้ามาบอกจ้า!  มีข่าวล้ามาบอก!  อีกสามวันเมื่อฟ้าสาง  ท่าเศรษฐีทองคำจะทำการเลือกคู่ให้แก่คุณหมูดอกแก้วบุตรสาวคนสวยของท่าน  ขอให้บุรุษทุกท่านทั้งคนมีคนยาก  แต่ยังโสดสนิท  ที่สนใจเข้ารับการเลือกคู่ครั้งนี้  ไปสมัครกันถ้วนหน้า  หากบุรุษคนใดผ่านการคัดเลือกและได้แต่งงานกับคุณหนูดอกแก้ว  เขาผู้นั้นจะได้รับทรัพย์สมบัติทั้งหมดจากท่านเศรษฐีและได้รับตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านแห่งนี้ต่อจากท่านด้วยจ้า”
          เมื่อมีประกาศนี้ออกมา  พวกผู้ชายที่รู้ข่าวต่างพากันตื่นเต้นดีใจ  รวมทั้งขนุน  หนุ่มคนยากที่อาศัยอยู่ตรงกระต๊อปปลายนาด้วย
          ขนุนนั้นเคยพบหน้าแม่ดอกแก้วคนสวยอยู่ครั้งหนึ่ง  และเกิดหลงรักปักใจมานับแต่บัดนั้น  แต่ขนุนเป็นคนเจียมตัว  เขาคิดว่าตนเองไม่คู่ควรกับลูกสาวของท่านเศรษฐี  จึงไม่เคยพยายามสานต่อความสัมพันธ์กับนาง  อย่างไรก็ตาม  เมื่อท่านเศรษฐีมีประกาศออกมาเช่นนี้  ขนุนคิดว่าเขาน่าจะไปลองสมัครดูสักหน่อย  หากมีบุญวาสนาคู่กันก็คงได้ครองคู่  แต่หากต้องผิดหวังเขาก็ไม่เสียใจ  และขอยินดีกับหญิงที่เขาแอบรักด้วย
          ถึงวันเลือกคู่  ขนุนรีบไปที่บ้านของเศรษฐีทองคำแต่เช้า  เมื่อไปถึงปรากฏว่าที่นั่นเต็มไปด้วยบุรุษมากหน้าหลายตา  และทุกคนดูเหมือนว่าจะเป็นบุรุษจากครอบครัวผู้มีฐานะดี  มีชาติตระกูล  ในขณะที่บางคนก็ดูทรงภูมิท่าทางมีการศึกษาสูง
          ขนุนเห็นแล้วก็รู้สึกใจแป้ว  ดูเหมือนในที่นั้นจะมีแต่เขาเพียงผู้เดียวที่ดูต่ำต้อย  ไร้สกุลรุนชาติ  และไม่มีการศึกษาที่สูงส่งอะไร
          ‘ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลยขนุนเอ๋ย  ดูสิ  มีแต่บุรุษระดับสูงที่คู่ควรกับแม่ดอกแก้วอย่างแท้จริง  แกน่าจะรู้ตัวตั้งแต่แรกแล้ว  ใครเขาจะมาเลือกคนอย่างแกให้ลูกสาวของเขา  โธ่เอ๋ย…คนไม่เจียมตัว’  ขนุนพร่ำว่าตนเอง  แต่อย่างไรก็ตาม  เมื่อสมัครเข้ามาแล้วก็ต้องอยู่ให้เสร็จสิ้นการคัดเลือก
          เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว  เศรษฐีทองคำก็ออกมาป่าวประกาศว่า
          “ทุกๆ  ท่านโปรดฟังทางนี้…เรา…เศรษฐีทองคำ  แห่งหมู่บ้านทองดี  ได้แจ้งความประสงค์ถึงการรับสมัครผู้ที่จะเข้ามาเป็นบุตรเขยของเราไปแล้วว่า  ผู้ที่ได้รับการคัดเลือก  นอกจากจะได้บุตรสาวแสนสวยของเราไปครอง  ยังได้ทรัพย์สมบัติและต้องดำรงตำแหน่งผู้ปกครองของหมู่บ้านแห่งนี้ด้วย  ซึ่งอย่างหลังนี้ถือว่าสำคัญที่สุด  เพราะเมื่อไม่มีเราแล้ว  หัวหน้าหมู่บ้านคนต่อไปจะต้องเข้าถึงชาวบ้านและดูแลพวกเขาได้ดีไม่แพ้เรา  ดังนั้นทุกท่านจงบอกถึงความสามารถของท่านให้เราได้รู้ว่า  หากท่านมาเป็นหัวหน้าหมู่บ้านแล้ว  ท่านมีดีอันใดในตัวเอง  ที่จะนำมาใช้ดูแลหมู่บ้านนี้ต่อจากข้า  ขอจงบอกมาให้ข้ารู้
          ชายอ้วนลูกเศรษฐีหมู่บ้านใกล้เคียง  ก้าวออกมาก่อนใครเพื่อน  พร้อมกับกล่าวว่า
          “ข้ามีเงินทองมากมาย  ข้าจะใช้เงินทองของข้าแจกจ่ายชาวบ้านให้อยู่ดีกินดี”
          อัศวินผู้กล้า  กล่าวต่อเป็นลำดับต่อมาว่า
          “ข้าจะจัดสร้างหมู่บ้านแห่งนี้ด้วยคมดาบในมือของข้า  แม้นมีผู้ร้ายหน้าไหนเข้ามาก่อกวนความสงบ  ข้าก็จะใช้ดาบของข้าบั่นคอมันทันที”
          นายวิศวกรมือหนึ่ง  กล่าวว่า
          “ข้าจะจัดสร้างหมู่บ้านแห่งนี้ให้เป็นหมู่บ้านที่สวยงามที่สุด  และพรั่งพร้อมไปด้วยความสะดวกสบายต่างๆ  นานา”
          นายแพทย์หนุ่มที่ได้ชื่อว่าเป็น  ‘หมอเทวดา’  กล่าวว่า
          “ข้าจะใช้ความรู้ทางแพทย์ของข้า  รักษาผู้คนที่เจ็บป่วยในเมือง  ให้มีสุขภาพร่างกายแข็งแรงไร้โรคภัย”
          ผู้สมัครต่างกล่าวอ้าถึงคุณสมบัติพิเศษในตัวเองให้เศรษฐีพิจารณาทีละคนๆ  จนกระทั่งมาถึงขนุนในลำดับสุดท้าย

             “เรียนท่านเศรษฐี”  ขนุนกล่าวอย่างนอบน้อม  “ข้าน้อยขนุน  เป็นเพียงคนต่ำต้อย  ไร้เงิน  ไร้อำนาจ  และขาดการศึกษา  ข้าน้อยไม่มีสิ่งใดโดดเด่นพอที่จะนำมากล่าวอ้างแก่ท่านได้  แต่ข้าน้อยกล้ายืนยันว่าตัวข้าน้อยนั้นยึดมั่นความดีเป็นที่ตั้ง  และข้าน้อยจะใช้ความดีอันเป็นสิ่งเดียวที่ติดตัวข้าน้อยอยู่ตลอดเวลามาดูแลความทุกข์ร้อนของชาวบ้านด้วยความเมตตาขอรับ”
          เมื่อได้ฟังสิ่งที่ขนุนพูด  หลายคนในที่นั้นต่างพากันหัวเราะเยาะ  บางคนแกล้งพูดล้อเลียนให้ขนุนฟังว่า  “ขนุนผู้ต่ำต้อย…ไม่รู้จักคำว่าเจียมตัวบ้างเลยหรือ”          
             ในตอนนั้นเอง  มีคนรับใช้คนหนึ่งวิ่งลนลานมาบอกแก่เศรษฐีทองคำว่า
          “เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับนายท่าน  ตอนนี้ชาวบ้านในหมู่บ้านของเรากำลังเดือดร้อนกันถ้วนหน้า  เพราะท่อระบายน้ำเสียอุดตัน  ทำให้ระบบระบายน้ำขัดข้อง  ส่งกลิ่นเน่าเหม็นไปทั่วหมู่บ้านแล้วขอรับ”
          เมื่อได้ฟังเหตุร้ายฉุกเฉินนั้น  เศรษฐีทองคำจึงขออาสาสมัครจากบุรุษในกลุ่มที่มาสมัครเป็นลูกเขยให้ลงไปในท่อระบายน้ำ  เพื่อเอาสิ่งอุดตันออก  แต่ในท่อระบายน้ำนั้นแสนจะเหม็นเน่าเหลือกำลัง  จึงไม่มีใครกล้าเสนอตนเองลงไปทำงานชิ้นนี้  ต่างคนต่างบ่ายเบี่ยงและอ้างว่างานต่ำต้อยเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่ตนถนัด          
             ขนุนผู้ต่ำต้อยรอดูท่าทีของบุรุษผู้สูงส่งเหล่านี้อยู่พักหนึ่ง  เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอาสา  ตนจึงยกมือขึ้นแล้วบอกแก่เศรษฐีทองคำว่าจะเป็นผู้ลงไปในท่อระบายน้ำเอง
          “แต่ในนั้นเหม็นมากนะ  เจ้าหนุ่ม”  เศรษฐีทองคำกล่าวหยั่งเชิงขนุน
          “ไม่เป็นไรหรอกขอรับ  เพราะข้าน้อยนั้นเป็นลูกชาวนาคนยาก  เมื่อเกิดมาก็กินอยู่กับกองดินและกองขี้วัวอยู่แล้ว  งานแค่นี้ไม่ได้ทำให้ข้าน้อยรู้สึกรังเกียจแต่อย่างใด  ข้าน้อยเป็นคนต่ำต้อย  จึงไม่มีสิ่งใดในโลกนี้ที่จะทำให้ข้าน้อยคิดว่า  ตนเองนั้นสูงส่งเสียจนหยิบจับสิ่งนั้นไม่ได้”
          ว่าแล้ว  ขนุนก็ลงไปในท่อระบายน้ำแล้งเริ่มค้นหาสิ่งอุดตันที่ทำให้น้ำในท่อไม่ไหล  การกระทำของขนุนครั้งนี้อยู่ในดุลยพินิจของเศรษฐีทองคำโดยตลอดและแม้แต่ดอกแก้ว  ลูกสาวคนสวยของเศรษฐีเอง  เมื่อรู่เรื่องจากสาวใช้ก็รู้สึกชื่นชมในตัวขนุนยิ่งนัก  หลังจากนั้นก็ลอบมองขนุนอยู่ตรงหน้าต่างตลอดเวลา
          
             ขนุนใช้เวลาไม่นานก็สามารถนำสิ่งอุดตันออกจากท่อระบายน้ำได้  และทันทีที่เขาขึ้นมาจากท่อระบายน้ำ  ดอกแก้วก็นำพวงมาลัยมาคล้องคอให้อย่างเขินอาย
          “อะ…อะไรกันนี่  แม่ดอกแก้ว”  ขนุนตกใจจนพูดติดๆ  ขัดๆ  “นางคงคล้องมาลัยผิดคนแล้วล่ะ  เพราะข้าไม่ใช่คนที่ท่านเศรษฐีเลือกหรอก”
          “ถ้าท่านคือขนุนคนต่ำต้อย  ก็เห็นทีว่าคงถูกคนแล้ว  เพราะท่านพ่อและตัวข้าเองก็เห็นว่าท่านสมควรถูกเลือกมากกว่าใครๆ”  ดอกแก้วบอกขนุน
          “ใช่แล้ว”  เศรษฐีทองคำพูดขึ้นบ้าง  “แม้เจ้าจะเป็นขนุนคนต่ำต้อย  แต่การกระทำของเจ้าได้พิสูจน์ให้ข้าเห็นแล้วว่า  แท้จริงแล้วเจ้านั้นสูงส่งยิ่งกว่าคนร่ำรวย  นักรบ  หรือแม้แต่ผู้มีการศึกษาแต่ไม่สามารถช่วยหมู่บ้านนี้ได้  ยามมีภัยเดือดร้อน  แท้จริงแล้ว  ข้ารู้สึกสรรเสริญในความต่ำต้อยของเจ้าด้วยซ้ำไป  เพราะความต่ำต้อยนี้เองทำให้เจ้าไม่เกี่ยงงานดังคนที่คิดว่าตนเองสูงส่ง  ทำให้ชาวบ้านรอดพ้นจากความลำบาก  ดังนั้น  เจ้าจึงเหมาะที่จะเป็นลูกเขยข้า  และเป็นผู้นำหมู่บ้านแห่งนี้  สืบต่อไป”
          สิ้นเสียงประกาศของเศรษฐีทองคำ  ชาวบ้านทุกคนต่างพากันโห่ร้องแสดงความยินดีต้อนรับว่าที่หัวหน้าหมู่บ้านคนใหม่  เพราะซึ้งน้ำใจขนุนผู้ต่ำต้อย  ผู้เห็นประโยชน์ส่วนรวม  ไม่รังเกียจงานต้อยต่ำ  จนทำให้ชาวบ้านรอดพ้นความเดือดร้อนในครั้งนี้ได้                                                   

เธอทั้งหลาย…
          แม้เธอจะเป็นคนต่ำต้อยในสายตาของใครๆ  แต่จงอย่าทำตัวเองให้ต่ำต้อยตามความคิดของเขา  เพราะแม้เธอจะเป็นคนต่ำต้อย  แต่เธอมิใช่คนไร้คุณค่า  ซึ่งคุณค่าในตัวเธอ  จะปรากฏชัดเมื่อเธอกระทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อส่วนรวมมากกว่าส่วนตน  จากนั้นคนอื่นๆ  ก็จะประจักษ์ชัดเองว่า  แท้จริงแล้วเธอคือคนที่น่าสรรเสริญ  มิใช่คนต่ำต้อยอย่างที่เขาเข้าใจในตอนแรก
          หรือแม้เธอทั้งหลายที่ถูกยกย่องว่าเป็นผู้สูงส่ง  ก็จงอย่ารังเกียจงานที่ต่ำต้อย  ถ้างานนั้นจะสร้างประโยชน์ให้แก่คนหมู่มาก  แล้วเธอจะเป็นคนที่สูงส่งได้อย่างแท้จริง

………….จบเรื่องขนุนผู้ต่ำต้อย…………………

“การกระทำจิตให้สงบนั้น อย่าเพิ่งเข้าใจว่ามาทำวันเดียวหรือสองวันมันจะสงบได้… จะต้องพยายามทำเรื่อยๆ ไป
ให้เห็นความสงบเกิดขึ้นมา….ต้องพยายามทำให้มาก
ทำบ่อยๆ ยืน เดิน นั่ง นอน ต้องมีสติอยู่เสมอ…”

หลวงพ่อชา สุภทฺโท (พระโพธิญาณเถร)
วัดหนองป่าพง อ.วารินชำราบ จ.อุบลราชธานี

สุขไม่เที่ยง ยึดถือแล้วเป็นทุกข์

“ เราจะพยายามมีสติคิดดี เพื่อที่จะได้พูดดี และทำดี จนเป็นนิสัย ”